تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
ما تَذَرُ مِنْ شَيْ‌ءٍ أَتَتْ عَلَيْهِ إِلاَّ جَعَلَتْهُ کَالرَّمِيمِ (42)
«1» حياة القلوب ج 1 باب 13 فصل 3 ص 237.
جلد 12 - صفحه 276
ما تَذَرُ مِنْ شَيْ‌ءٍ: نگذاشت آن باد هيچ چيز را که بگذشت بر او، أَتَتْ عَلَيْهِ إِلَّا جَعَلَتْهُ کَالرَّمِيمِ: مگر آنکه گردانيد آن چيز را مثل خاک شده و ريز ريز شده مانند گياه خشک.
از حضرت امير المؤمنين عليه السّلام مروى است که: بادها پنج قسم باشند و يکى از آنها عقيم است، پس پناه مى‌بريم به خدا از شر آن «1».
ابن بابويه رحمه اللّه از وهب نقل نموده که ريح عقيم بر روى اين زمين و به مهارها بسته، و ملائکه موکلند بر آن؛ پس چون حق تعالى مسلط گردانيد بر قوم عاد، رخصت طلبيدند خازنان باد از پروردگار که بيرون آيد باد مثل آنچه از دو بينى گاو بيرون آيد. اگر خدا اجازه مى‌فرمود، بر روى زمين هيچ چيز نمى‌گذاشت مگر آنکه مى‌سوزانيد. پس خدا امر فرمود مانند سوراخ انگشتر، پس به همان هلاک شدند قوم عاد، و به همين باد خداى تعالى در ابتداى قيامت کوهها و تلها و شهرها و قصرها را هموار خواهد کرد، و اين را عقيم مى‌نامند به سبب آنکه آبستن است به عذاب، و عقيم است از رحمت، و آن باد که بر قوم عاد و زيد خرد کرد قصرها و قلعه‌ها و شهرها و عمارات ايشان را همه را به مثابه خاک گردانيد که باد آن را به هوا برد چنانچه فرمايد: «ما تذر من شي‌ء انت عليه الا جعلته کالرميم» «2»