تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ فِي عادٍ إِذْ أَرْسَلْنا عَلَيْهِمُ الرِّيحَ الْعَقِيمَ (41)
وَ فِي عادٍ: و نيز آيتى است مر عبرت گيرندگان را در گزارشات قوم عاد و عبرتى است براى اهل اعتبار، إِذْ أَرْسَلْنا عَلَيْهِمُ: زمانى که فرستاديم بر ايشان بعد از تکذيب حضرت هود عليه السّلام، الرِّيحَ الْعَقِيمَ: بادى که آبستن کننده درخت و حامل ابر نباشد، يعنى بادى بىخير و نفع، بلکه آثار غضب و عذاب بود. و تسميه آن به عقيم اشاره است به آنکه آن باد ايشان را مستأصل ساخت و قطع نسل ايشان نمود.