1- انسان محدود، در برابر هزاران مسئله مادى و معنوى و در ميان تمايلات حق و باطل که از خود يا ديگران بر او عرضه مىشود، به پناهگاهى محکم نيازمند است و بهترين پناهگاه خداست. «فَفِرُّوا إِلَى اللَّهِ»
2- انسان، چارهاى جز حرکت و گريز به سوى خدا ندارد. «فَفِرُّوا إِلَى اللَّهِ»
3- مطالعه در هستى بايد سبب توجّه انسان به خداوند و بندگى او گردد. «فَفِرُّوا إِلَى اللَّهِ»، (با توجه به آيات قبل)
«1». حجر، 1.
«2». نحل، 82.
«3». شعراء، 195.
«4». کافى، ج 4، ص 256.
جلد 9 - صفحه 265
4- راه انبيا، روشن و شفّاف است. «نَذِيرٌ مُبِينٌ»
5- پناهندگى به بيگانگان و غير خداوند، اثرى ندارد. وَ لا تَجْعَلُوا مَعَ اللَّهِ ...
6- پيامبران مأمور انذار و هشدار مردم هستند. «إِنِّي لَکُمْ مِنْهُ نَذِيرٌ»