اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
فَتَوَل‌َّ عَنهُم فَما أَنت‌َ بِمَلُوم‌ٍ (54) وَ ذَکِّر فَإِن‌َّ الذِّکري تَنفَع‌ُ المُؤمِنِين‌َ (55)
پس شما از اينها اعراض فرما و روبرگردان، پس نيستي بملامت شدگان در اخبار از حضرت باقر و حضرت صادق و حضرت رضا عليهم السلام دارد که اينکه آيه شريفه نازل شد.
فَتَوَل‌َّ عَنهُم فَما أَنت‌َ بِمَلُوم‌ٍ اصحاب نبي محزون شدند که کناره گرفتن
جلد 16 - صفحه 288
پيغمبر «ص» از اينها موجب انقطاع وحي است و نزول عذاب خداوند عذاب را برداشت و مؤمنين را مسرور کرد بآيه بعد که ميفرمايد:
و بداء حاصل شد و اينکه آيه دليل بر بداء است که در لوح محو و اثبات است غير از لوح محفوظ که تغيير ناپذير است.
اقول: آنچه بنظر ميرسد و ميتوان اخبار را حمل بر آن کرد اينکه مؤمنين چنين خيالي کردند. خداوند براي اطمينان قلب آنها و رفع خيال آيه ثانيه را فرستاد نه اينکه ابتداء بناء بر نزول عذاب باشد، سپس خداوند تغيير دهد، و معناي بداء هم همين است که اظهار بعد از اخفاء است، نه ظهور بعد از خفاء و در واقع قوم را دو قسمت فرمود يک قسمت آنهايي که قابليت هدايت نداشتند از کفار و مشرکين ميفرمايد:
فَتَوَل‌َّ عَنهُم فَما أَنت‌َ بِمَلُوم‌ٍ زيرا حجت را بر آنها تمام کردي و راه عذر بر آنها بسته شد مثل آيه شريفه فَأَعرِض عَنهُم وَ انتَظِر إِنَّهُم مُنتَظِرُون‌َ سجده آيه 30 و آيه شريفه فَأَعرِض عَن مَن تَوَلّي عَن ذِکرِنا وَ لَم يُرِد إِلَّا الحَياةَ الدُّنيا النجم آيه 3 و بسيار از آيات ديگر و يک قسمت کساني که قابليت هدايت دارند به پرداز بآنها.
وَ ذَکِّر فَإِن‌َّ الذِّکري تَنفَع‌ُ المُؤمِنِين‌َ آنها بهره برداري ميکنند.