آيه‌ى 52، به مانند نتيجه‌گيرى از آيات گذشته و به عنوان دلدارى پيامبراکرم صلى الله عليه و آله است که اگر مشرکان مکّه با تو چنين برخوردهايى مى‌کنند، بدان که پيش از اينان نيز با پيامبران پيش از تو چنين برخوردهايى را داشته‌اند.
از آنجا که پيامبر در دعوت مردم کوتاهى نکرده و حجّت خدا را بر آنان تمام کرده است، لذا روى گردانى پيامبر از آنان و ترک مجادله با آنان، سرزنش و ملامتى را به دنبال ندارد.
اين آيات در کنار فرمان به اعراض از کافران طغيانگر، به تذکّر دادن به مؤمنان سفارش مى‌کند تا گمان نشود که تنها کافران نياز به هشدار و تذکّر دارند. فَتَوَلَ ... وَ ذَکِّرْ
جلد 9 - صفحه 266
در شنيدن اثرى است که در دانستن نيست. سوز و اخلاص و شيوه بيان گوينده مى‌تواند اثرى برتر در انسان بگذارد. لذا پيامبر مأمور مى‌شود تا پيوسته مؤمنان را تذکّر دهد.