تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَإِنَّ لِلَّذِينَ ظَلَمُوا ذَنُوباً مِثْلَ ذَنُوبِ أَصْحابِهِمْ فَلا يَسْتَعْجِلُونِ (59)
شأن نزول: چون کفار با وجود دلايل ظاهره داله بر قدرت باهره سبحانى در عناد و انکار افزودند، از اين جهت تهديد ايشان فرمايد:
فَإِنَّ لِلَّذِينَ ظَلَمُوا: پس بدرستى که براى کسانى که ستم نمودند بر خود به کفر و شرک و تکذيب رسول، ذَنُوباً مِثْلَ ذَنُوبِ أَصْحابِهِمْ: بهره‌اى از عذاب مانند بهره ياران ايشان. مراد آنکه به ايشان خواهد رسيد آنچه به امم سالفه مکذبه رسيد از عقاب و عذاب، زيرا در تکذيب و عناد نصيبى از آنها دارند. بعد در جواب کفار که مى‌گفتند: «متى هذا الوعد ان کنتم صادقين» «1» فرمايد: فَلا يَسْتَعْجِلُونِ: يعنى چون وعده عذاب حق و صدق است پس بايد که شتاب نکنند در وقوع عذاب بر ايشان، زيرا آن فوت نخواهد شد.