تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
إِنَّ اللَّهَ هُوَ الرَّزَّاقُ ذُو الْقُوَّةِ الْمَتِينُ (58)
بعد از آن به جهت محقق بودن اين مطلب فرمايد:
إِنَّ اللَّهَ هُوَ الرَّزَّاقُ: بدرستى که خداى تعالى او است روزى دهنده جميع خلايق نه غير او، پس در اين باب محتاج به معينى نخواهد بود، ذُو الْقُوَّةِ الْمَتِينُ:
صاحب توانائى استوار در قدرت خود، يعنى قادرى است بليغ الاقتدار و کامل القدره بر وجهى که ضعف و عجز به ساحت کبريائى او راه ندارد. در ترجمه اسماء حسنى معنى قوى متين بيان نموده که قدرت قاهره‌اش دليل قوت بالغه گشته و شدت قوتش حجت متانت قدرتش شده، نه در کار متانتش فتورى، و نه در قوت روزى و بنده نوازيش قصورى، جلّت قدرته و عظمت قوته.
«1» مضمون حديث: جواهر السنيه (مکتبة المفيد- قم) ص 64- 63 و علل الشرايع ص 13 حديث 9.
جلد 12 - صفحه 288