1- کار خداوند لطف کردن و نزول وحى از سرچشمه‌ى رحمت است. «تَنْزِيلٌ مِنَ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ» امّا شيوه‌ى کفّار لجاجت و اعراض است. «قُلُوبُنا فِي أَکِنَّةٍ»
2- اگر دل تحت يک پوشش باشد قابل هشدار است، امّا چند پوشش کار را محال مى‌کند. ( «أَکِنَّةٍ» به صورت جمع آمده است).
3- اگر مخاطب آماده نباشد وحى و رحمت الهى و کتاب آسمانى و بشير و نذير بودن سودى نخواهد داشت. (با توجّه به آيه‌ى قبل و اين آيه).
4- شرط اول پذيرش حقّ، شنيدن سخن حقّ است که معاندان خود را از آن محروم مى‌کنند. «فِي آذانِنا وَقْرٌ»
5- موسى به دين خود، عيسى به دين خود، سخن کسانى است که حجابِ تعصّب‌ها و لجاجت‌ها، بر دل آنها پرده افکنده است. «مِنْ بَيْنِنا وَ بَيْنِکَ حِجابٌ فَاعْمَلْ إِنَّنا عامِلُونَ»