1- در برابر سختترين لجاجتها، از هدف عقب نشينى نکنيد. (مشرکان تقاضاى انجام تهديدها را داشتند «فَاعْمَلْ إِنَّنا عامِلُونَ» خداوند دستور مىدهد که به آنان بگو من مسئول کيفر و مجازات و انجام تهديدات نيستم، فقط
«1». بحار، ج 96، ص 29.
«2». ميزان الحکمه، ماده زکاة.
«3». آلعمران، 97.
«4». تفسيربرهان.
«5». بحار، ج 77، ص 58.
جلد 8 - صفحه 315
مسئول ابلاغ وحى هستم. قُلْ إِنَّما أَنَا بَشَرٌ ...
2- توحيد، سرلوحهى دعوت انبياست. «أَنَّما إِلهُکُمْ إِلهٌ واحِدٌ»
3- خداوند يکتا است، در راه او پايدارى کنيد. «إِلهُکُمْ إِلهٌ واحِدٌ فَاسْتَقِيمُوا إِلَيْهِ»
آينده را با پايدارى در راه توحيد، و گذشته را با استغفار و عذرخواهى از درگاه حقّ جبران کنيد. «فَاسْتَقِيمُوا إِلَيْهِ وَ اسْتَغْفِرُوهُ»
5- نپرداختن زکات و بىاعتنايى به فقرا، بين شرک و کفر قرار گرفته و پر خطر است. «وَيْلٌ لِلْمُشْرِکِينَ الَّذِينَ لا يُؤْتُونَ الزَّکاةَ وَ هُمْ بِالْآخِرَةِ هُمْ کافِرُونَ»
6- کفر به معاد، سبب نپرداختن زکات مىشود. «لا يُؤْتُونَ الزَّکاةَ وَ هُمْ بِالْآخِرَةِ هُمْ کافِرُونَ»
7- سرچشمهى نپرداختن زکات يا دنياپرستى است که نوعى شرک است و يا باور نداشتن قيامت که کفر است. «مشرکين- کافِرُونَ»