1- تبليغات سوء عليه دين، هميشه بوده است. «قالَ الَّذِينَ کَفَرُوا لا تَسْمَعُوا»
2- کسانى که حرف منطقى ندارند، مردم را از شنيدن حرف منطقى ديگران نيز منع مى‌کنند. لا تَسْمَعُوا ...
3- شنيدنِ قرآن، داراى جاذبه و اثر بخشى خاص است که دشمنان از آن هراس دارند. «لا تَسْمَعُوا لِهذَا الْقُرْآنِ»
جلد 8 - صفحه 334
4- پيامبر اسلام همواره به تبليغ مشغول بود و کفّار از اين صحنه‌ها رنج مى‌بردند.
«لا تَسْمَعُوا»
5- دشمن، هم مردم را از شنيدن قرآن منع مى‌کند و هم براى مبارزه با آن از طريق هوچيگرى و هياهو تلاش مى‌کند. لا تَسْمَعُوا ... وَ الْغَوْا
6- ابزار کار کفّار، ياوه سرايى است. «وَ الْغَوْا فِيهِ»
7- ايجاد پارازيت در کلام حقّ کار کفّار است. «وَ الْغَوْا فِيهِ»
8- دشمن حتّى با احتمال پيروزى دست به کار مى‌شود. «لَعَلَّکُمْ»
9- دشمن هميشه به ياران خود نويد پيروزى مى‌دهد. «تَغْلِبُونَ»
10- کيفر کسانى که عليه قرآن تبليغات سوء مى‌کنند و مردم را از شنيدن آن باز مى‌دارند و به کار لغو دستور مى‌دهند، بسيار سخت است. (حرف لام در اوّلِ جمله‌هاى «فَلَنُذِيقَنَ و لَنَجْزِيَنَّهُمْ» و حرف نون در آخر آنها و کلمه‌ى «شديد» نشانه‌ى سخت‌ترين نوع عذاب است).
11- هوچيگرى و مانع‌تراشى کفّار، از کفرشان بدتر و مبناى کيفر آنان است.
لَنَجْزِيَنَّهُمْ أَسْوَأَ الَّذِي ...
12- دشمن قرآن، دشمن خداست. «ذلِکَ جَزاءُ أَعْداءِ اللَّهِ»
13- کيفر انکار آگاهانه و دائمى، دوزخ ابدى است. «لَهُمْ فِيها دارُ الْخُلْدِ جَزاءً بِما کانُوا بِآياتِنا يَجْحَدُونَ»