1- دوستان فاسد، فکر و شخصيّت انسان را مى‌پوشانند. «قَيَّضْنا لَهُمْ قُرَناءَ»
2- دوست و همنشين بد، يکى از کيفرهاى الهى است. «قَيَّضْنا لَهُمْ قُرَناءَ»»
3- دوست بد، همچون شيطان، زشتى‌هاى انسان را زيبا جلوه مى‌دهد. «زَيَّنَ لَهُمُ الشَّيْطانُ أَعْمالَهُمْ» «1»*، «فَزَيَّنُوا لَهُمْ»
4- منحرفان از خواسته‌هاى طبيعى و غريزى انسان سوء استفاده مى‌کنند. (انسان فطرتاً زيبايى و خوبى را دوست دارد، اغفالگران از اين امر سوء استفاده کرده و کارهاى بد را زيبا و خوب جلوه مى‌دهند تا انسان به راحتى آن را بپذيرد.)
«فَزَيَّنُوا لَهُمْ ما بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَ ما خَلْفَهُمْ»
5- نتيجه‌ى زيبا ديدن گناهان گذشته آن است که انسان از گناهانش توبه نکند.
«ما خَلْفَهُمْ» و نتيجه‌ى خوب ديدن اعمال امروز اين است که انسان به رفتار انحرافى خود دلگرم باشد. «فَزَيَّنُوا لَهُمْ ما بَيْنَ أَيْدِيهِمْ»
6- انسان گام به گام سقوط مى‌کند: ابتدا دوستان فاسد زشتى‌ها را برايش زيبا جلوه مى‌دهند، سپس مستحقّ قهر الهى مى‌شود. «حَقَّ عَلَيْهِمُ الْقَوْلُ»
7- تهديد و تنبيه و کيفر، يک سنّت دائمى خداوند است. «حَقَّ عَلَيْهِمُ الْقَوْلُ فِي أُمَمٍ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِمْ»
8- جن موجودى است مکلّف و انتخابگر که همچون انسان گرفتار قهر الهى و مرگ و مير مى‌شود. «خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِمْ مِنَ الْجِنِّ وَ الْإِنْسِ»
9- دوستِ بد، مايه‌ى زيان آدمى است. لَهُمْ قُرَناءَ ... إِنَّهُمْ کانُوا خاسِرِينَ
«1». انفال، 48.
تفسير نور(10جلدى)، ج8، ص: 333