تفسیر نور (محسن قرائتی)
«41» قالَ رَبِّ اجْعَلْ لِي آيَةً قالَ آيَتُکَ أَلَّا تُکَلِّمَ النَّاسَ ثَلاثَةَ أَيَّامٍ إِلَّا رَمْزاً وَ اذْکُرْ رَبَّکَ کَثِيراً وَ سَبِّحْ بِالْعَشِيِّ وَ الْإِبْکارِ
(زکريّا) گفت: پروردگارا! براى من نشانه‌اى قرار ده (تا علم من به يقين و اطمينان تبديل شود. خداوند) فرمود: نشانه‌ى تو آن است که تا سه روز با مردم سخن نگويى، مگر از طريق اشاره. (البتّه به هنگام ذکر خدا زبانت باز مى‌شود. پس) پروردگار خود را (به شکرانه‌ى اين نعمت) بسيار ياد کن و هنگام شب و صبح او را تسبيح گوى.