تفسیر نور (محسن قرائتی)
إِلَيْهِ يُرَدُّ عِلْمُ السَّاعَةِ وَ ما تَخْرُجُ مِنْ ثَمَراتٍ مِنْ أَکْمامِها وَ ما تَحْمِلُ مِنْ أُنْثى وَ لا تَضَعُ إِلَّا بِعِلْمِهِ وَ يَوْمَ يُنادِيهِمْ أَيْنَ شُرَکائِي قالُوا آذَنَّاکَ ما مِنَّا مِنْ شَهِيدٍ «47»
آگاهى به زمان وقوع قيامت تنها به خداوند باز مى‌گردد، و هيچ ميوه‌اى از غلاف خود خارج نمى‌شود و هيچ مادّه‌اى باردار نمى‌شود و بار نمى‌گذارد مگر به علم او، و روزى که (خداوند) آنان را ندا کند: شرکاى من (که مى‌پنداشتيد) کجا هستند؟» گويند: «با بانگ رسا به تو مى‌گوييم: هيچ گواهى (بر گفتار و عقيده‌ى خود) نداريم.»