تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) رَفِيعُ الدَّرَجاتِ ذُو الْعَرْشِ يُلْقِي الرُّوحَ مِنْ أَمْرِهِ عَلى‌ مَنْ يَشاءُ مِنْ عِبادِهِ لِيُنْذِرَ يَوْمَ التَّلاقِ «15» رَفِيعُ الدَّرَجاتِ‌: بلند کننده درجه‌هاى بندگان است از ملائکه و انبياء و اولياء و ساير اهل ايمان. و شبهه‌اى نيست که علوّ درجه بقدر معرفت و طاعت باشد، هر چند عبادت بيشتر باشد درجه رفيعتر خواهد بود، لذا درجات انبياء بر اولياء و اولياء بر مؤمنان مقدم، و مؤمنان نسبت بهم به حسب ايمان تفاوت دارند: ذُو الْعَرْشِ‌: صاحب عرش عظيم و خالق آن. تنبيه: تخصيص اين دو صفت که به ذکر، تنبيه است بر صمديت او سبحانه از حيثيت معقول و محسوس، که دلالت دارد بر تفرد سبحانه در الوهيت، زيرا هر که درجات کمال او بر وجهى باشد که عقول از ادراک آن عاجز و رفع مراتب و نصب مقامات جميع مخلوقات در تحت قدرت او باشد و عرش که اصل عالم جسمانى است در قبضه اقتدار او، پس چگونه غير مى‌تواند با او شريک باشد حقيقتا، و البته عقل سليم ابا خواهد داشت. بعد از تقرير توحيد تمهيد نبوت را فرمايد: يُلْقِي الرُّوحَ مِنْ أَمْرِهِ‌: او القا نمايد وحى را از فرمان خود «تسميه آن به روح به جهت آنکه سبب حيات قلب دين است، چنانچه روح سبب حيات بدن است». عَلى‌ مَنْ يَشاءُ مِنْ عِبادِهِ‌: القا نمايد وحى را به هر که خواهد از بندگان خود. نزد بعضى مراد از روح قرآن و يا جلد 11 - صفحه 290 جبرئيل است، بهر تقدير فرمايد منصب و رسالت را خدا عطا فرمايد به هر که خواهد از اهل استحقاق، لِيُنْذِرَ يَوْمَ التَّلاقِ‌: تا بترساند آن رسول به وحى الهى مردمان را از روز ملاقات، يعنى روزى که ارواح با اجساد ملاقات کنند، يا خلق اولين و آخرين با هم جمع شوند، يا معبودان با عابدان، يا مظلومان با ظالمان جمع، يا هر عاملى با عمل خود ملاقات.