1- مرگ و قيامت نزديک است، خود را آماده کنيم. «يَوْمَ الْآزِفَةِ»
2- مجرم در قيامت، نه مى‌ميرد و نه راحت مى‌شود. «إِذِ الْقُلُوبُ لَدَى الْحَناجِرِ» (در جاى ديگر مى‌خوانيم: «وَ يَأْتِيهِ الْمَوْتُ مِنْ کُلِّ مَکانٍ وَ ما هُوَ بِمَيِّتٍ» «2» از هر سو مرگ به سراغش مى‌آيد ولى نمى‌ميرد.)
3- در قيامت، وجود مجرمان مملو از حسرت و اندوه است ولى نمى‌توانند اظهار کنند. «کاظِمِينَ»
4- مجرم در قيامت تنها است. (نه دوست صميمى دارد و نه واسطه‌ى صاحب نفوذ). «ما لِلظَّالِمِينَ مِنْ حَمِيمٍ وَ لا شَفِيعٍ»
5- ارزش‌ها بر اساس انگيزه‌هاست. يک نگاه با انگيزه‌هاى متفاوت مى‌تواند عبادت باشد و يا خيانت باشد. «خائِنَةَ الْأَعْيُنِ»
6- ايمان به اينکه خداوند باطن همه چيز را مى‌داند انسان را از ظلم باز مى‌دارد.
ما لِلظَّالِمِينَ مِنْ حَمِيمٍ ... يَعْلَمُ خائِنَةَ الْأَعْيُنِ
7- علم خداوند تنها به ظاهر نيست، او باطن را هم مى‌داند. «خائِنَةَ الْأَعْيُنِ وَ ما تُخْفِي الصُّدُورُ»
«1». تفسير نورالثقلين.
«2». ابراهيم، 17.
تفسير نور(10جلدى)، ج8، ص: 236