1- انبيا از طرف خدا بر گوشهاى از غيب آگاه مىشوند. «مِنْ أَنْباءِ الْغَيْبِ» يکى از جلوههاى اعجاز قرآن، گزارشات غيبى و نقل نهفتههاى تاريخ است.
2- برخى حکايتهاى قرآن، تنها از طريق وحى براى رسول خدا کشف شد و قبل از آن نه در کتابى بود و نه در سينهاى. «مِنْ أَنْباءِ الْغَيْبِ»
3- يکى از راههاى شناخت تاريخ پيشينيان، وحى است. «ذلِکَ مِنْ أَنْباءِ الْغَيْبِ»
4- يکى از راههاى حلّ اختلاف، قرعه است. «يُلْقُونَ أَقْلامَهُمْ» امام باقر عليه السلام فرمود:
اوّلين کسى که مورد قرعه قرار داده شد مريم عليها السلام بوده، و اين قرعهکشى در زمان يتيمى آن حضرت بوده است. «2»
«1». از تکرار جمله «ما کُنْتَ لَدَيْهِمْ ...» استفاده مىشود که نزاع سخت بوده است.
«2». من لايحضر، ج 3، ص 51؛ بحار، ج 14، ص 192.
جلد 1 - صفحه 513
5- يک گذشت از مادر واين همه کرامت براى فرزند. «نَذَرْتُ ... أَيُّهُمْ يَکْفُلُ مَرْيَمَ» مادرِ مريم با آنکه سالها صاحب فرزند نمىشد، ولى به خاطر نذرى که کرده است از فرزند دلبندش مىگذرد، ودر مقابل بزرگان بنىاسرائيل براى سرپرستى او سر ودست مىشکنند.
6- بزرگان، در قبول مسئوليّتهاى مقدّس با هم رقابت مىکنند. «أَيُّهُمْ يَکْفُلُ مَرْيَمَ»