در آيات قبل خوانديم که چرا در زمين سير نمى‌کنند تا عاقبت ستمکاران را مشاهده کنند و عبرت بگيرند. در اين آيه به عنوان نمونه، سرکوب فرعون وهامان وقارون را مطرح مى‌کند.
با اين که قرآن ماجراى موسى و فرعون را بارها تکرار کرده است، ليکن در هر مورد گوشه‌ى تازه‌اى از ماجرا را به ما نشان مى‌دهد. در اين سوره به نقش مفيد و مؤثّر کسى
جلد 8 - صفحه 239
اشاره شده که در دربار فرعون بود ولى ايمانش را کتمان مى‌کرد و در قالب تقيّه نقش مهمى ايفا کرد.
بعد از بيان کلّى قرآن در مورد آمدن انبيا و کفر مردم، اين آيات نمونه‌اى روشن از آن را در ماجراى حضرت موسى و مخالفانش بيان مى‌فرمايد.
کلمات «آيات» و «سُلْطانٍ» هر کدام به تنهايى در مواردى آمده است ولى هر کجا اين دو کلمه با هم باشند در مورد موسى و فرعون است. يعنى حضرت موسى هم معجزاتى ارائه داد و هم با دليل و برهان با فرعون سخن گفت.