تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ قالَ فِرْعَوْنُ ذَرُونِي أَقْتُلْ مُوسى وَ لْيَدْعُ رَبَّهُ إِنِّي أَخافُ أَنْ يُبَدِّلَ دِينَکُمْ أَوْ أَنْ يُظْهِرَ فِي الْأَرْضِ الْفَسادَ «26»
وَ قالَ فِرْعَوْنُ: گفت فرعون قوم خود را، ذَرُونِي أَقْتُلْ مُوسى: بگذاريد مرا تا بکشم موسى را. گفتند: مبادا شکايت تو را با خداى خود کند و آزار و خللى به تو رسد. فرعون گفت: من قصد او مى‌کنم، کو شکايت من به خداى خود کند.
وَ لْيَدْعُ رَبَّهُ: و هر آينه بخواند پروردگار خود را تا ضررى به من رساند، يا مرا از کشتن او منع کند. آيه دال است بر آنکه فرعون از موسى و آيت او خائف بود و
جلد 11 - صفحه 299
اين کلام تمويه «1» قوم بود تا اشارت کنند به آنکه او را بکشد. پس گفت اگر نکشم، إِنِّي أَخافُ: بدرستى که من مى‌ترسم، أَنْ يُبَدِّلَ دِينَکُمْ: تبديل دهد و متغير سازد دين شما را و مردم را از پرستش من باز دارد، أَوْ أَنْ يُظْهِرَ فِي الْأَرْضِ الْفَسادَ: يا آنکه آشکارا گردد به سبب دعوت او در زمين مصر فتنه و آشوب را، يعنى ظاهر سازد حضرت موسى در اين بلد فساد را، چه وقتى تابع او بسيار شود، با شما در مقام مقابله درآيند و بين فريقين مقاتله و محاربه واقع شود و آن منجر به تعطيل مزارع و مکاسب و هرج و مرج گردد. چون خبر قتل موسى عليه السّلام منتشر شد، بنى اسرائيل غمگين و قبطيان شادمان گشتند.