تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ قالَ مُوسى إِنِّي عُذْتُ بِرَبِّي وَ رَبِّکُمْ مِنْ کُلِّ مُتَکَبِّرٍ لا يُؤْمِنُ بِيَوْمِ الْحِسابِ «27»
وَ قالَ مُوسى: و گفت موسى مرقوم خود را، إِنِّي عُذْتُ بِرَبِّي وَ رَبِّکُمْ:
بدرستى که من پناه مى‌برم به پروردگار خود و پروردگار شما، مِنْ کُلِّ مُتَکَبِّرٍ:
از هر گردنکشى که به جهت تجبر و تکبر، لا يُؤْمِنُ بِيَوْمِ الْحِسابِ: ايمان نمى‌آورد به روز حساب تا شر او را از من دفع کند. اين اشعار است بر آنکه اجتماع تکبر و تکذيب روز حساب و عدم مبالات به عاقبت آن، اسباب قساوت او و جرئت بر حضرت عزت و بندگان او بود، و البته سر انجام آن بد خواهد بود.
چون مبالغه فرعون در اين باب بسرحد اطناب رسيد، اهل ايمان بيتاب شدند و مضطرب گرديدند.