1- يکى از جلوه‌هاى امداد الهى که در اثر پناه بردن به او حاصل مى‌شود، پيدا شدن طرفداران در ميان مخالفان است. عُذْتُ بِرَبِّي ... قالَ رَجُلٌ
2- خاطره‌ى مجادلات و استدلال‌هاى تاريخى را زنده نگاه داريد. (قرآن شيوه‌ى جدال مؤمن آل فرعون را بيان مى‌کند). وَ قالَ رَجُلٌ ...
3- در نقل تاريخ به عناصر اصلى توجّه کنيم، نه نام‌ها و القاب. «رَجُلٌ مُؤْمِنٌ»
4- کار کردن در دستگاه ظلم، براى انجام مأموريّتى مهم‌تر مانعى ندارد. «رَجُلٌ مُؤْمِنٌ مِنْ آلِ فِرْعَوْنَ»
5- نظام و تشکيلات و جامعه ومحيط فاسد، دليل اجبار انسان بر ارتکاب جرم نيست. (در نظام فرعونى نيز افراد مؤمن پيدا مى‌شوند.) «وَ قالَ رَجُلٌ مُؤْمِنٌ مِنْ آلِ فِرْعَوْنَ»
6- گاهى تقيه و کتمان عقيده براى انجام کارهاى مهم و رسيدن به اهداف بالاتر لازم است. «يَکْتُمُ إِيمانَهُ»
7- برکات نهى از منکر تا آن جاست که پيامبرى را از کشته شدن نجات مى‌دهد و او نيز جامعه‌اى را نجات مى‌دهد. «أَ تَقْتُلُونَ رَجُلًا»
8- مؤمن، بى تفاوت نيست؛ حامى مظلوم است و عليه ظالم فرياد مى‌کشد.
«أَ تَقْتُلُونَ رَجُلًا»
9- وجدان‌هاى خفته را از طريق سؤال بيدار کنيد. أَ تَقْتُلُونَ ...
«1». تفسير نمونه.
جلد 8 - صفحه 245
10- در نظام طاغوتى، تبليغ نام خداوند نيز جرم است. «أَ تَقْتُلُونَ رَجُلًا أَنْ يَقُولَ رَبِّيَ اللَّهُ»
11- مؤمن با منطق دفاع مى‌کند. أَ تَقْتُلُونَ ... جاءَکُمْ بِالْبَيِّناتِ
12- در شيوه‌ى تبليغ، تعصّب را کنار بگذاريم. (مؤمن آل فرعون گفت: موسى يا راست مى‌گويد يا دروغ، اگر راست گويد که آنچه وعده مى‌دهد پيش خواهد آمد و اگر دروغ گويد، به عهده‌ى خودش.) إِنْ يَکُ کاذِباً ... وَ إِنْ يَکُ صادِقاً
13- زيان دروغ به خود دروغگو برمى‌گردد. «إِنْ يَکُ کاذِباً فَعَلَيْهِ کَذِبُهُ»
14- اسراف و تکذيب، دو مانع براى هدايت هستند. «لا يَهْدِي مَنْ هُوَ مُسْرِفٌ کَذَّابٌ»