تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ يا قَوْمِ إِنِّي أَخافُ عَلَيْکُمْ يَوْمَ التَّنادِ (32)
مرحله چهارم تذکر به قيامت است.
«1» سوره (41) فصلت آيه 46.
جلد 11 - صفحه 305
وَ يا قَوْمِ إِنِّي أَخافُ عَلَيْکُمْ: اى قوم من به درستى که من مى‌ترسم بر شما، يَوْمَ التَّنادِ: از عذاب روز ندا کردن يکديگر را. مراد روز قيامت است و تسميه آن به تنادى به جهت آنست که در آن روز به طريق استغاثه يکديگر را خوانند و هيچکدام به فرياد هم نرسند. يا در آن روز ندا آيد فلان کس سعيد و فلان کس شقى باشد. يا هر کس آن روز به امام خود خوانده شود: «يَوْمَ نَدْعُوا کُلَّ أُناسٍ بِإِمامِهِمْ» «1» يا بعد از حساب ندا کنند: «يا اهل الجنة خلود و لا موت و يا اهل النار خلود و لا موت» «2»