تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ يُعَلِّمُهُ الْکِتابَ وَ الْحِکْمَةَ وَ التَّوْراةَ وَ الْإِنْجِيلَ (48)
بعد از آن، اوصاف ديگر حضرت عيسى عليه السّلام را فرمايد:
وَ يُعَلِّمُهُ الْکِتابَ: و تعليم فرمايد او را کتابهاى نازل شده قبل را مانند صحف شيث و حضرت ابراهيم عليه السّلام را، يا تعليم فرمايد او را نوشتن، وَ الْحِکْمَةَ: و همچنين علم حلال و حرام را که شريعت است، يا علم سنن و تهذيب اخلاق و آداب و امثال، وَ التَّوْراةَ وَ الْإِنْجِيلَ: و همچنين تعليم فرمايد او را تورات و انجيل آسمانى.
تبصره: علامه مجلسى و ابن بابويه رضوان اللّه عليهما به سند معتبر از حضرت امام محمد باقر عليه السّلام روايت نموده: چون حضرت عيسى عليه السّلام متولد شد، در يک روز آنقدر بزرگ مى‌شد که اطفال ديگر در دو ماه، بزرگ شوند. چون هفت ماه از ولادت آن حضرت گذشت، حضرت مريم او را به مکتب خانه برد و در نزد معلم نشاند. پس معلم گفت: بگو بسم اللّه الرحمن الرحيم. حضرت عيسى عليه السّلام گفت. پس معلم گفت: بگو «ابجد» عيسى عليه السّلام سر بلند نمود و گفت: مى‌دانى چه معنى دارد؟ معلم تازيانه بلند کرد که بر او بزند فرمود: اى معلم مرا مزن، اگر مى‌دانى بگو، و اگر نمى‌دانى از من بپرس. گفت: بگو. فرمود: «ابجد» الف- آلاء و نعمتهاى خدا است. باء- بهجت و صفات کماليه خدا. جيم- جمال الهى است. دال- دين خدا است. «هوّز» هاء- هول جهنم است. واو- اشاره به ويل براى اهل آتش، يعنى واى بر اهل جهنم. زاء- زفير فرياد جهنم و خروش آنست بر عاصيان. «حطّى» يعنى کم مى‌شود و برطرف ميگردد گناهان از استغفار کنندگان. «کلمن» کلام خدا است و کلمات و وعده‌هاى خدا را کسى بدل نمى‌تواند کرد. «سعفص» يعنى در قيامت جزا خواهند داد صاعى
تفسير اثنا عشرى، ج2، ص: 105
را به صاعى، و کيلى را به کيلى. «قرشت» يعنى همه را در قبرها از هم مى‌پاشد و در قيامت زنده فرمايد. پس معلم گفت: اى زن دست پسر خود را بگير و ببر که او علم ربانى دارد. «1»