هرجا احساس خطر مى‌شود بايد توجّه بيشترى باشد. در زنده‌کردن مردگان، شفا دادن کوران و ساير بيماران، خطر انحراف عقيده و غلوّ وجود دارد، لذا در اين آيه دو بار ودر آيه‌ى
جلد 1 - صفحه 517
110 سوره مائده، چهار مرتبه مسأله اذن خدا مطرح شده است.
رسالت عيسى عليه السلام مخصوص بنى‌اسرائيل است؛ «رَسُولًا إِلى بَنِي إِسْرائِيلَ» ولى نبوّت او که مقام تبليغ و ارشاد بوده، براى تمام مردم است. همانند حضرت موسى که به او خطاب مى‌شود: «اذْهَبْ إِلى فِرْعَوْنَ إِنَّهُ طَغى» «1» ولى هنگامى که ساحران شهر، معجزه حضرت موسى را مى‌بينند به او ايمان مى‌آورند.
بنابراين حضرت موسى يک مأموريت ويژه نسبت به شخص فرعون داشت و مأموريت ديگر براى ارشاد عمومى همه‌ى مردم. «2»
هر پيامبرى بايد معجزه‌اى داشته، معجزه‌اش نيز بايد متناسب با شرايط وافکار مردم آن عصر باشد.
امام رضا عليه السلام فرمود: عيسى عليه السلام در زمانى ظهور کرد که بيمارى‌ها شيوع و مردم به طبيب نياز داشتند. «3» لذا معجزات آن حضرت در جهت شفاى بيماران بود.
امام صادق عليه السلام فرمود: حضرت عيسى عليه السلام در سن هفت سالگى به آنچه مردم در خانه‌هايشان مصرف يا ذخيره مى‌کردند، خبر مى‌داد. «4»
اگر ولىّ خدا با اذن او از گِل پرنده‌اى مى‌سازد، پس زنده شدن مردگان در روز قيامت با قدرت الهى کار مشکلى نيست.