1- مردم را با محبّت براى پذيرش حدود الهى آماده کنيد. «يا قَوْمِ ... فَاقْتُلُوا»
2- شرک، ظلم به خويشتن است. «ظَلَمْتُمْ أَنْفُسَکُمْ بِاتِّخاذِکُمُ الْعِجْلَ»
3- هر چه برهان و معجزه و دليل بيشتر عرضه شود، تکليف سنگينتر و تخلّف از آن خطرناکتر خواهد بود. گوسالهپرستى، بعد از ديدن آن همه معجزه، توبهاى جز اعدام ندارد. «فَتُوبُوا ... فَاقْتُلُوا أَنْفُسَکُمْ»
4- حکم مرتدّ، مرگ است. «فَاقْتُلُوا أَنْفُسَکُمْ»
5- مرگ در رحمت الهى، بهتر از زندگى در لعنت الهى است. «ذلِکُمْ خَيْرٌ لَکُمْ»
6- اجراى حدود الهى، گرچه به قيمت قتل انسان باشد، به نفع اوست. «فَاقْتُلُوا ... ذلِکُمْ خَيْرٌ لَکُمْ»
7- اساس دستورات الهى، خير رسانى به انسان است. «ذلِکُمْ خَيْرٌ لَکُمْ»
8- براى جريمههاى سنگين، بايد برکات زيادى گفته شود تا مردم آماده پرداخت آن شوند. «فَاقْتُلُوا ... ذلِکُمْ خَيْرٌ، فَتابَ عَلَيْکُمْ،* إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ»