تفسیر نور (محسن قرائتی)
أَلا لِلَّهِ الدِّينُ الْخالِصُ وَ الَّذِينَ اتَّخَذُوا مِنْ دُونِهِ أَوْلِياءَ ما نَعْبُدُهُمْ إِلَّا لِيُقَرِّبُونا إِلَى اللَّهِ زُلْفى إِنَّ اللَّهَ يَحْکُمُ بَيْنَهُمْ فِي ما هُمْ فِيهِ يَخْتَلِفُونَ إِنَّ اللَّهَ لا يَهْدِي مَنْ هُوَ کاذِبٌ کَفَّارٌ «3»
آگاه باشيد که دين خالص مخصوص خداوند است و کسانى که به جاى خداوند معبودهايى را برگزيدند (و در توجيه کار خود گفتند:) ما آنها را نمىپرستيم مگر براى آن که ما را هر چه بيشتر به خدا نزديک کنند، همانا خداوند دربارهى آن چه آنان بر سر آن اختلاف مىکنند، ميانشان داورى خواهد کرد. البتّه خداوند کسى را که دروغگوى کفران پيشه است هدايت نمىکند.