تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ بِالْحَقِّ يُکَوِّرُ اللَّيْلَ عَلَى النَّهارِ وَ يُکَوِّرُ النَّهارَ عَلَى اللَّيْلِ وَ سَخَّرَ الشَّمْسَ وَ الْقَمَرَ کُلٌّ يَجْرِي لِأَجَلٍ مُسَمًّى أَلا هُوَ الْعَزِيزُ الْغَفَّارُ «5» جلد 11 - صفحه 220 خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ‌: خداى به حق آن ذاتى است که بيافريد آسمانها و زمينها را، بِالْحَقِ‌: به راستى و درستى نه به باطل و عبث بلکه در آفريدن آنها چندين هزار آثار قدرت و اطوار حکمت مندرج است تا به تدبّر و تفکر در آنها معرفت به وحدانيت سبحانى پيدا کنند. يُکَوِّرُ اللَّيْلَ عَلَى النَّهارِ: در مى‌آورد شب را به روز، يعنى به پرده ظلمت شب نور روز را مى‌پوشاند. وَ يُکَوِّرُ النَّهارَ عَلَى اللَّيْلِ‌: و در مى‌آورد روز بر شب، يعنى به شعاع ضياء روز، ظلمت شب را پنهان مى‌سازد. يا شب را به روز مى‌افزايد و روز را مى‌کاهد و روز را به شب متزايد و شب را ناقص گرداند. وَ سَخَّرَ الشَّمْسَ وَ الْقَمَرَ: و رام کرد آفتاب و ماه را، يعنى جارى ساخت آنها را بر طرز واحد، کُلٌّ يَجْرِي لِأَجَلٍ مُسَمًّى‌: هر يک آنها مى‌رود در فلک خود تا زمانى نام برده شده، يعنى وقت معين که منتهى دور آنست در سير هر روز يا هر ماه يا هر سال. يا وقت انقطاع سير او که قيامت باشد. أَلا هُوَ الْعَزِيزُ الْغَفَّارُ: بدانيد که خداى غالب است بر تمام مکونات، بسيار آمرزنده که با وجود شرک و معصيت، سلب نفرمايد از بنى آدم اصناف نعمت را و معامله ننمايد به عقوبت. و محقق است ذاتى که قادر بر خلق آسمان و زمين و تسخير آفتاب و ماه و ادخال شب در روز و بعکس باشد، هر آينه منزه خواهد بود از اتخاذ ولد و شريک، زيرا آن از صفات محتاج، و ذات او غنى باشد. ديگر از شواهد قدرت او: جلد 11 - صفحه 221