1- با اعلام خدامحورى، مشرکان را از آرزوى نفوذ در انديشه و مکتب خود مأيوس کنيد. «قُلْ إِنِّي أُمِرْتُ»
2- پيامبر از پيش خود چيزى نمى‌گويد و کارى نمى‌کند. أُمِرْتُ ... أُمِرْتُ
3- رهبر بايد در کمالات پيشگام باشد. «أَوَّلَ الْمُسْلِمِينَ»
4- پيامبر صلى الله عليه و آله در انجام عبادت خالصانه و ديگر وظايفش، يک تنه عمل مى‌کرد، چه ديگران همراهى مى‌کردند و چه مخالفت. «أُمِرْتُ- مُخْلِصاً- أَوَّلَ الْمُسْلِمِينَ»
5- در دادگاه عدل الهى، انبيا با سايرين فرقى ندارند. «إِنْ عَصَيْتُ رَبِّي عَذابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ»
6- ايمان به عذاب قيامت قوى‌ترين عامل باز دارنده از گناه است. «إِنِّي أَخافُ إِنْ عَصَيْتُ رَبِّي عَذابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ»
تفسير نور(10جلدى)، ج8، ص: 153