اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
قُل إِنِّي أَخاف‌ُ إِن عَصَيت‌ُ رَبِّي عَذاب‌َ يَوم‌ٍ عَظِيم‌ٍ «13»
بفرما محققا من ميترسم اگر معصيت پروردگار خود کنم عذاب روز عظيمي را.
جايي که عقاب پر بريزد || از پشه لاغري چه خيزد
پيغمبري که داراي اينکه همه مقامات و شئون است اگر معصيت پروردگار کند ميترسد از عذاب الهي آيا ما چه ميکنيم با اينکه همه معاصي.
قُل إِنِّي أَخاف‌ُ از براي خوف درجات بسيار است که درجه اعلاء آن اينست که جلوگير باشد و مانع شود از صدور کوچکترين معاصي که معناي عصمت است و در انبياء و ائمه شرط است و مردم در مراتب خوف مختلف هستند بعضي هيچ مرتبه از خوف را ندارند هر چه بگويد يا بکند يا برود باکي ندارد بعضي خوف از عقائد فاسده و مذاهب باطله دارند که جلوگير آنها است که معني ايمان است بعضي خوف از معاصي کبار دارند که ملکه آنها است و جلوگير که معني عدالت است آنها بدرجات مختلفه بعضي از کليه معاصي تا بدرجه
جلد 15 - صفحه 294
عصمت و فوق عصمت که حتي يک ترک اولي هم از او صادر نشود.
إِن عَصَيت‌ُ رَبِّي عَذاب‌َ يَوم‌ٍ عَظِيم‌ٍ که ميفرمايد
(خلقت الجنة لمن اطاع اللّه و لو کان غلاما حبشيّا)
مثل بلال و قنبر
(و خلقت النّار لمن عصي اللّه و لو کان سيّدا قرشيا)
مثل ابي لهب و جعفر کذاب و يوم عظيم روز قيامت است که ميفرمايد النّاس مجزيون باعمالهم ان خيرا فخير و ان شرا فشر فَمَن يَعمَل مِثقال‌َ ذَرَّةٍ خَيراً يَرَه‌ُ وَ مَن يَعمَل مِثقال‌َ ذَرَّةٍ شَرًّا يَرَه‌ُ زلزال آيه 7 و 8 و عظمت آن روز و شدت عذاب را در بسياري از آيات گوشزد بندگان فرموده و کافيست همين آيه که ميفرمايد يا أَيُّهَا النّاس‌ُ اتَّقُوا رَبَّکُم إِن‌َّ زَلزَلَةَ السّاعَةِ شَي‌ءٌ عَظِيم‌ٌ يَوم‌َ تَرَونَها تَذهَل‌ُ کُل‌ُّ مُرضِعَةٍ عَمّا أَرضَعَت وَ تَضَع‌ُ کُل‌ُّ ذات‌ِ حَمل‌ٍ حَملَها وَ تَرَي النّاس‌َ سُکاري وَ ما هُم بِسُکاري وَ لکِن‌َّ عَذاب‌َ اللّه‌ِ شَدِيدٌ حج آيه 1 و 2 و کافيست ففرمايش امير المؤمنين در دعاء کميل
(فکيف احتمالي لبلاء الاخرة و جليل وقوع المکاره فيها و هو بلاء تطول مدته و يدوم مقامه و لا يخفّف عن اهله ... و هدا ما لا تقوم له- السموات و الارض يا سيدي فکيف بي و انا عبدک الضعيف الذليل- الدعاء).