اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
وَ لَقَد ضَرَبنا لِلنّاس‌ِ فِي هذَا القُرآن‌ِ مِن کُل‌ِّ مَثَل‌ٍ لَعَلَّهُم يَتَذَکَّرُون‌َ «27»
و هر آينه ما زديم در قرآن از براي ناس از کل مثل باشد که آنها متذکر شوند.
مثل تشبيه شي‌ء مبهم است بشي‌ء مبيّن واضح و بمعناي صفت است و امثال در قرآن يکي قصص انبياء سلف است و امم سابقه که خداوند بيان ميفرمايد که حال اينکه امت هم شبيه بامم سابقه است آنها بواسطه کفر و شرک و تکذيب انبياء بچه عقوباتي گرفتار شدند. اينها هم مثل آنها و مؤمنين بانبياء سلف مورد چه الطافي شدند مؤمنين اينکه امت هم مورد آن مراحم ميشوند و يکي بيان صفات بهشت و درجات و مقامات و انهار و فواکه آن را باين درجات و نعم دنيوي زيرا بيشتر از اينکه براي درک بشر نيست و الا
«فيها ما لا عين رأت و لا اذن سمعت و لا خطر علي قلب بشر»
و صفات جهنم بغل و زنجير و حميم و غساق و آتش مثال ميزند وَ لِلّه‌ِ المَثَل‌ُ الأَعلي يعني الصفات العليا آنهم از درک بشر خارج است بعلم و قدرت و حيات و امثال اينکه صفات بيان ميفرمايد و الا کمال توحيده نفي- الصفات عنه «غير از ذات واجب الوجود لا نهاية لوجوده بل عين الوجود تمام اينها صدق مثل ميکند لذا ميفرمايد وَ لَقَد ضَرَبنا لِلنّاس‌ِ فِي هذَا القُرآن‌ِ مِن کُل‌ِّ مَثَل‌ٍ و تمام اينها براي بيداري از خواب غفلت و بفکر آخرت و تحصيل معرفت و قيام بعبادت و ترک معصيت بندگان است.
لَعَلَّهُم يَتَذَکَّرُون‌َ لعل براي ترديد نيست بلکه بمعني بايد است يعني بايد متذکر شوند ولي اکثر نميشوند.