1- موحّد تنها در فکر رضايت خداى يگانه است، ولى مشرک هر لحظه به فکر راضى کردن چند نفر است. «فِيهِ شُرَکاءُ- سَلَماً لِرَجُلٍ»
2- در مباحث دينى، مثال زدن در مورد خدا مانعى ندارد، چنانکه در اين آيه تسليم بودن در برابر خدا، به تسليم بودن بنده در برابر مولايش تشبيه شده است. «سَلَماً لِرَجُلٍ»
3- جز خدا و راه خدا، همه افراد و راهها به تضادّ و تزاحم مىانجامد، زيرا خواستهها و سليقهها بسيار متفاوت است. «شُرَکاءُ مُتَشاکِسُونَ»
4- يکى از موارد لزوم شکر، روشن شدن حقايق است. «هَلْ يَسْتَوِيانِ- الْحَمْدُ لِلَّهِ»
5- تفاوت آرامش مؤمن و تحيّر مشرک، نزد عقل و فطرت روشن است. «هَلْ يَسْتَوِيانِ»
6- اکثر مردم از آفات شرک ناآگاهند. «بَلْ أَکْثَرُهُمْ لا يَعْلَمُونَ»