تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ الَّذِي جاءَ بِالصِّدْقِ وَ صَدَّقَ بِهِ أُولئِکَ هُمُ الْمُتَّقُونَ (33)
وَ الَّذِي جاءَ بِالصِّدْقِ: و آن کسى که آورد سخن راست، وَ صَدَّقَ بِهِ: و آنکه تصديق نمود به آن يعنى مؤمنان، أُولئِکَ هُمُ الْمُتَّقُونَ: آن گروه عالى شأن ايشانند پرهيزکاران نه غير ايشان. نزد بعضى مراد از اول جبرئيل است که قرآن را از جانب خدا آورده، و به ثانى حضرت رسالت صلّى اللّه عليه و آله که تصديق آن نموده و به قبول تلقى نموده.
على بن ابراهيم قمى (رحمه اللّه) از ائمه هدى عليهم السلام مروى است که:
مراد «جاء بالصدق» حضرت پيغمبر صلّى اللّه عليه و اله، و مراد «صدق به» حضرت امير المؤمنين عليه السلام «1».
و نيز مروى است که حضرت اصحاب را به غزوه‌اى فرستاد و حضرت امير المؤمنين را بر ايشان امير نمود، بعد فرمود: کيست فضل پسر عمم را از قرآن بگويد؟ عمار ياسر برخاست گفت: من بگويم يا رسول اللّه فرمود: بگو عمار، گفت: «وَ الَّذِي جاءَ بِالصِّدْقِ وَ صَدَّقَ بِهِ». حضرت فرمود: راست گفتى اى عمار. «2»