1- قرآن در زمان پيامبر به صورت کتاب بوده است. «أَنْزَلْنا عَلَيْکَ الْکِتابَ»
2- نزول کتاب براى همه مردم است. «لِلنَّاسِ»
3- هم مطالب قرآن سراپا حقّ است و هيچ گونه تحريف و باطلى در آن راه نيافته است و هم نزول چنين کتابى، لازم و سزاوار و حقّ است. «بِالْحَقِّ»
4- انسان در انتخاب راه آزاد است. «فَمَنِ اهْتَدى- مَنْ ضَلَّ»
5- خدا و رسول به ايمان ما نيازى ندارند. فَمَنِ اهْتَدى فَلِنَفْسِهِ ...
6- وظيفهى پيامبر ابلاغ است، نه اجبار. (حتّى انبيا حقّ تحميل عقيده ندارند). «وَ ما أَنْتَ عَلَيْهِمْ بِوَکِيلٍ»
7- هدايت واقعى و کامل تنها در سايه کتاب آسمانى است. إِنَّا أَنْزَلْنا عَلَيْکَ الْکِتابَ ...
فَمَنِ اهْتَدى
8- خداوند پيامبرش را در برابر سرسختى کفّار، دلدارى و تسلّى مىدهد. «وَ ما أَنْتَ عَلَيْهِمْ بِوَکِيلٍ»
تفسير نور(10جلدى)، ج8، ص: 176