آيات قبل تهديدى براى افراد مغرور بود و اين آيه به گناهکاران پشيمان بشارت مى‌دهد.
در تمام کلمات اين آيه لطف و مهر الهى نهفته است:
1. پيام بشارت را رسول خدا صريحاً اعلام کند. «قُلْ»
2. خداوند انسان را مخاطب قرار داده است. «يا»
3. خداوند همه را بنده‌ى خود و لايق دريافت رحمتش دانسته است. «عِبادِيَ»
4. گناهکاران بر خود ستم کرده‌اند و به خدا ضررى نرسانده‌اند. «أَسْرَفُوا عَلى أَنْفُسِهِمْ»
5. يأس از رحمت، حرام است. «لا تَقْنَطُوا»
6. رحمت او محدود نيست. «رَحْمَةِ اللَّهِ» ( «رَحْمَةِ اللَّهِ» به جاى «رحمتى» رمز جامعيّت رحمت است، چون لفظ «اللَّهِ» جامع‌ترين اسم اوست).
7. وعده‌ى رحمت قطعى است. «إِنَّ اللَّهَ»
8. کار خداوند بخشش دائمى است. «يَغْفِرُ»
9. خداوند همه‌ى گناهان را مى‌بخشد. «الذُّنُوبَ»
10. خداوند بر بخشش همه‌ى گناهان تأکيد دارد. «جَمِيعاً»
11. خدا بسيار بخشنده و رحيم است. «إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ»
خداوند با اين همه رأفت و مهربانى اعلام مى‌کند که تهديدهاى آيات قبل، براى تربيت انسان‌هاست نه انتقام و کينه.
جلد 8 - صفحه 188
در فرهنگِ قرآن، اسراف معناى وسيعى دارد که علاوه بر اسراف در مال، شامل اسراف در نفس و جان نيز مى‌شود. بدين معنى که انسان در بهره‌گيرى از استعدادها و ظرفيّت‌هاى وجودى خود از حدّ اعتدال خارج شده و دچار افراط و تفريط گردد.
مراد قرآن از اينکه مى‌فرمايد: خداوند همه گناهان را مى‌بخشد، آن نيست که انسان گناه کند و بگويد خدا مى‌آمرزد، بلکه مراد آن است که همه گناهان هر قدر هم بزرگ باشند قابل آمرزش است و نبايد از رحمت الهى مأيوس بود و طبيعتاً راه دريافت آمرزش الهى، توبه و جبران گناه است که در آيه بعد آمده است.