تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
أَنْ تَقُولَ نَفْسٌ يا حَسْرَتى عَلى ما فَرَّطْتُ فِي جَنْبِ اللَّهِ وَ إِنْ کُنْتُ لَمِنَ السَّاخِرِينَ (56)
أَنْ تَقُولَ نَفْسٌ: به جهت کراهت آنکه گويد نفسى از شما نزد مشاهده عذاب، يا حَسْرَتى عَلى ما فَرَّطْتُ: اى ندامت و پشيمانى من بر تقصير کردن من، فِي جَنْبِ اللَّهِ: در حق خدا، يا در اوامر او، يا در طلب قرب و جوار او. نزد بعضى مراد جنب اللّه طريقى است که موصل است به رضاى او، چنانچه از ائمه هدى عليهم السلام مروى است.
و عياشى- از ابى جارود از امام محمد باقر عليه السلام فرمود: «نحن جنب اللّه» «1» مائيم آن طريقى که مؤدى است به جانب خدا که آن مقام رضا باشد، پس هر که دست اعتقاد به حبل المتين ما نزند، فردا از روى حسرت گويد:
تقصير کردم در طريق آل عبا.
وَ إِنْ کُنْتُ لَمِنَ السَّاخِرِينَ: و بدرستى که بودم من در دنيا از استهزا کنندگان به کتاب خدا و رسول و اهل بيت او و ساير مؤمنان.