تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ يَوْمَ الْقِيامَةِ تَرَى الَّذِينَ کَذَبُوا عَلَى اللَّهِ وُجُوهُهُمْ مُسْوَدَّةٌ أَ لَيْسَ فِي جَهَنَّمَ مَثْوىً لِلْمُتَکَبِّرِينَ (60)
بعد از آن تهديد مکذبان فرمايد:
وَ يَوْمَ الْقِيامَةِ: و روز قيامت، تَرَى الَّذِينَ کَذَبُوا عَلَى اللَّهِ: مى‌بينى آنان را که دروغ بستند بر خدا به اين وجه که او را متصف ساختند به اتخاذ ولد و شريک، وُجُوهُهُمْ مُسْوَدَّةٌ: در حالتى که رويهاى ايشان سياه باشد پيش از آنکه آنها را به جهنم برند تا اهل محشر بدانند که اهل آتشند، أَ لَيْسَ فِي جَهَنَّمَ:
آيا نيست جهنم «استفهام تقريرى» يعنى البته باشد جهنم، مَثْوىً لِلْمُتَکَبِّرِينَ:
جايگاه مر گردنکشان را که به جهت تکبر و تجبر اطاعت خدا و رسول نکردند و افترا نمودند بر ايشان.
عياشى- روايت نموده از حضرت صادق عليه السلام فرمود: هر که حديثى را به ما نسبت دهد، اگر در آن صادق باشد پس مصدق قول خدا و رسول است؛ و اگر کاذب است، پس افترا کرده به خدا و رسول، زيرا ما حديثى را که بيان مى‌کنيم نمى‌گوئيم قال فلان و فلان، بلکه مى‌گوئيم: «قال اللّه و قال رسول اللّه» پس اين آيه تلاوت فرمود: «و يوم القيمة ....». بعد از آن «خثيمه» راوى حديث اشاره به هر دو گوش خود کرد و گفت: اين هر دو گوش من کر باد اگر اين حديث از آن حضرت نشنيده باشم. «1» على بن ابراهيم از حضرت صادق عليه السلام روايت نموده در اين آيه: هر
«1» مجمع البيان، ج 4 ص 505.
جلد 11 - صفحه 263
که ادعاى امامت نمايد و حال آنکه امام نباشد. عرض شد: اگر چه علوى باشد؟
فرمود: اگرچه علوى باشد. «1»