تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ يُنَجِّي اللَّهُ الَّذِينَ اتَّقَوْا بِمَفازَتِهِمْ لا يَمَسُّهُمُ السُّوءُ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ (61)
وَ يُنَجِّي اللَّهُ الَّذِينَ اتَّقَوْا: و نجات دهد خداى تعالى از عذاب جهنم آنانکه پرهيز نمودند از شرک و معاصى، بِمَفازَتِهِمْ: به سبب ايمان و انواع طاعات که اسباب فوزند و رستگارى «تسميه اعمال صالحه به مفازاة از قبيل تسميه سبب است به اسم مسبب». لا يَمَسُّهُمُ السُّوءُ: در حالتى که نرسد به ايشان هيچ بدى و سختى، وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ: و نه ايشان اندوهگين شوند از فقدان نعمت و لذت.
تبصره:
آيات شريفه بينائى است براى اهل بصيرت، و آگاهى است براى اتمام حجت به ابلاغ عاقبت دو دسته متقين و متکبّرين از رو سياهى و عذاب اليم نسبت به متمردين، و عدم مس بدى و رفع حزن از مطيعين.