تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
إِذْ دَخَلُوا عَلى داوُدَ فَفَزِعَ مِنْهُمْ قالُوا لا تَخَفْ خَصْمانِ بَغى بَعْضُنا عَلى بَعْضٍ فَاحْکُمْ بَيْنَنا بِالْحَقِّ وَ لا تُشْطِطْ وَ اهْدِنا إِلى سَواءِ الصِّراطِ «22»
إِذْ دَخَلُوا عَلى داوُدَ: چون درآمدند بر داود، ايشان را ديد، فَفَزِعَ مِنْهُمْ:
پس بترسيد از ايشان، زيرا به صورتى عجيب در غير محل بى‌اجازه بالاى غرفه
«1» منهج الصادقين، ج 8، ص 42. در آنجا آمده: «على من انکر».
«2» منهج الصادقين، ج 8 ص 44. بنقل از تبيان.
جلد 11 - صفحه 186
آمدند بر خلاف عادت و بر غير طريق، با آنکه حراس اطراف غرفه بودند و نمى‌گذاشتند کسى داخل شود. نزد بعضى داود ايشان را نديد تا نزد او نشستند.
چون يکمرتبه ايشان را ديد هراسان شد، قالُوا لا تَخَفْ: ملائکه گفتند با او که مترس ما دشمنان تو نيستيم بلکه ما دو گروهى هستيم، خَصْمانِ بَغى: که خصم يکديگريم، ستم کرده‌اند، بَعْضُنا عَلى بَعْضٍ: بعضى از ما بر برخى ديگر. اين را بر سبيل فرض و قصد تعريض گفتند و الّا کذب لازم آيد و آن منافى عصمت ملائکه باشد و حقيقت معنى آنکه: اگر بالفرض ما خصم يکديگر باشيم و بعضى ما بر بعضى تعدى کنند و رفع حکومت بسوى تو کنيم، فَاحْکُمْ بَيْنَنا بِالْحَقِ: پس حکم فرما ميان ما به راستى و درستى، وَ لا تُشْطِطْ: و جور مکن در حکم و از حق دور مشو، وَ اهْدِنا إِلى سَواءِ الصِّراطِ: و راه نما ما را به راه ميانه که طريق عدل است. حضرت فرمود رفع حکومت نمائيد تا به عدل حکم نمايم. يکى از آن گروه گفت: اى داود مفروض ما اينست که: