تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
إِنَّ هذا أَخِي لَهُ تِسْعٌ وَ تِسْعُونَ نَعْجَةً وَ لِيَ نَعْجَةٌ واحِدَةٌ فَقالَ أَکْفِلْنِيها وَ عَزَّنِي فِي الْخِطابِ «23»
إِنَّ هذا أَخِي: بدرستى که اين مرد برادر من است در دين يا در صداقت و الفت يا در شرک و خلطه، لَهُ تِسْعٌ وَ تِسْعُونَ نَعْجَةً: مر او را نود و نه ميش است، وَ لِيَ نَعْجَةٌ واحِدَةٌ: و براى من يک ميش است.
نکته:
اين تمثيل و تعريض به زوجات و ترک تصريح آن به جهت ابلغيت است در توبيخ، چه متأمل هرگاه واقف شد به معرض به، نفس او بيشتر متأثر و زودتر متنبه شود به فعل آن، و معهذا مراعات حسن ادب و حفظ احترام مقتضى عدم تصريح است.
حاصل مدعى به داود گفت: با آنکه من يک ميش دارم و او نود و نه عدد
جلد 11 - صفحه 187
دارد، فَقالَ أَکْفِلْنِيها: پس گفت مرا که بگردان مرا کفيل آن تا از براى نفس خود کفالت و محافظت کنم چنانچه به ساير اموال خود قيام کنم. حاصل آن را تمليک من نما، وَ عَزَّنِي فِي الْخِطابِ: و غلبه کرد به من در اين مخاطبه و مجادله و نگذاشت در آن تعلل کند.