اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
هذا عَطاؤُنا فَامنُن أَو أَمسِک بِغَيرِ حِساب‌ٍ (39)
اينکه است عطاء ما پس منّت بگذار يا نگهدار بدون حساب.
اينکه آيه شريفه را چند تفسير کردند لکن آنچه بنظر مي‌آيد و از ظاهر آيه استفاده مي‌شود اينکه خطاب بحضرت سليمان است.
هذا عَطاؤُنا اينکه ملک و سلطنتي که طلب کردي ما به تو عنايت کرديم.
فَامنُن هر کدام از اينکه شياطين را که در غل و زنجير کشيدي خواستي رها کني و منّت بر او بگذاري اختيار داري.
أَو أَمسِک خواستي در حبس بماند زير زنجير آنهم اختيار داري بِغَيرِ حِساب‌ٍ مسئوليتي نداري البته انبياء هم تا امري صلاح نباشد انجام نميدهند، حضرت سليمان آن شياطين که اگر رها کند ديگر مخالفت نميکنند و انجام وظيفه ميکنند رها ميکرد و آنهايي که باز سرپيچي ميکنند نگاه ميداشت.
247