تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ اذْکُرْ عَبْدَنا أَيُّوبَ إِذْ نادى رَبَّهُ أَنِّي مَسَّنِيَ الشَّيْطانُ بِنُصْبٍ وَ عَذابٍ (41)
وَ اذْکُرْ عَبْدَنا أَيُّوبَ: و ياد کن اى پيغمبر بنده ما ايوب بن عيص عليه السلام را که در کمال نعمت و ثروت و جلال بود، إِذْ نادى رَبَّهُ: وقتى را ندا نمود پروردگار خود را، أَنِّي مَسَّنِيَ الشَّيْطانُ: بدرستى که رساند مرا شيطان، بِنُصْبٍ وَ عَذابٍ: تعب و الم را. نزد بعضى «نصب» رنج بدن و «عذاب» فوت مال است.
شرح واقعه:
ابن بابويه (رحمه اللّه) از حضرت صادق عليه السلام روايت نموده بليه‌اى که حضرت ايوب عليه السلام مبتلا شد، به جهت شکر نعمتى بود که حق تعالى به او مرحمت فرموده بود. شيطان در آن زمان محجوب نبود از آسمان، وقتى ثواب شکر ايوب را ديد که در الواح سماويه بسيار عظيم است، پس نائره حسد آن ملعون مشتعل گرديد و گفت: پروردگارا ايوب شکر تو نمايد به سبب نعمت فراوان است که به او داده‌اى، اگر او را محروم گردانى از دنيا، شکر ننمايد تو را، مرا مسلط کن بر دنياى او تا معلوم گردد.
خطاب شد: مسلط نموديم تو را بر دنياى او. پس باقى نگذاشت براى او متاع دنيائى و نه اولادى مگر آنکه هلاک کرد تمام آنها را، و حضرت حمد خدا مى‌نمود. ابليس برگشت گفت: خدايا ايوب مى‌داند که برمى‌گردانى دنياى او را، مسلط نما بر بدنش. فرمود: مسلط ساختم تو را غير از چشم و قلب و زبان و گوش او. پس مبادرت نمود که مبادا رحمت ايوب را دريابد، دميد در دماغ او از آتش سموم، پس گرديد جسد آن حضرت (نقطه). «1»
تنبيه:
در خصال از حضرت صادق عليه السلام فرمود: مبتلا شد ايوب عليه السلام هفت سال بدون گناه، و بدرستى که پيغمبران معصوم هستند، گناه
«1» بحار الانوار، ج 12، ص 344- 345؛ از علل الشرايع.
جلد 11 - صفحه 201
ننمايند، و ميل به باطل نکنند و با جميع آنچه مبتلا شده بود، بد بو و بد صورت نشد، و خارج نشد در آن مدت از او خونى و نه چرکى، و مستقذر نبود، و کسى که او را مى‌ديد وحشت نمى‌کرد، و کرم نگذاشت هيچ جاى بدن او و دورى مردم به جهت فقر و ضعف ظاهرى او بود، بواسطه نادانى آنها به قدر و منزلت او نزد خداى تعالى «1».
بنابراين آنچه بعض تفاسير نسبت به آن حضرت نقل شده باطل و مردود، و ساحت نبوت از آن منزه و مقدس باشد، بنابر اصلى که متکلمين شيعه ثابت نموده‌اند که انبياء منزه باشند از چيزى که موجب نفرت خلق باشد، زيرا منافى و نقض غرض بعثت است.