تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
ارْکُضْ بِرِجْلِکَ هذا مُغْتَسَلٌ بارِدٌ وَ شَرابٌ (42)
حضرت ايوب در اين مدت اصلا شکايتى از او صادر نشد، و کفايت شر ابليس را به کشف بلا از خدا مسئلت، دعايش مستجاب، خطاب شد:
ارْکُضْ بِرِجْلِکَ: بزن به پاى خود به زمين، چون پاى راست زد چشمه گرم جوشيد، چون پاى چپ به زمين زد آب سرد جوشيد، جبرئيل گفت: هذا مُغْتَسَلٌ: اين چشمه گرم جاى غسل کردن است، و چشمه ديگر، بارِدٌ وَ شَرابٌ: آبى است سرد و آشاميدنى. پس حضرت در چشمه گرم فرو رفت، جميع امراض ظاهرى او رفع شد، و از چشمه سرد بياشاميد تمام امراض باطنى او محو شد. قول اکثر آنکه چشمه يکى بود، به وقت خوردن سرد، و به وقت غسل کردن، گرم بود.
«1» خصال شيخ صدوق (چ 1389 ق)، ج 2، باب السبعة ص 399- 400 روايات 107 و 108، و بحار الانوار، ج 12، ص 348، ح 13.
جلد 11 - صفحه 202