1- وظيفه و جايگاه پيامبر بايد به مردم اعلام شود. «قُلْ»
2- جايى که غفلت همه را فراگرفته، بايد از زاويه‌ى انذار سخن گفت. «إِنَّما أَنَا مُنْذِرٌ»
3- انسان با خطرها و آسيب‌هايى روبرو است که بواسطه انذار انبيا مى‌تواند رهائى يابد. «أَنَا مُنْذِرٌ»
4- نقش هشدار و انذار در تربيت، بيش از نقش بشارت است. «أَنَا مُنْذِرٌ»
5- انذار، زمانى مؤثّر است که از سرچشمه‌ى قدرت باشد. «أَنَا مُنْذِرٌ- الْواحِدُ الْقَهَّارُ»
6- اقتدار، در سايه‌ى وحدت است. «الْواحِدُ الْقَهَّارُ» (در قرآن شش مورد کلمه‌ى قهار آمده که در کنار همه‌ى آنها کلمه‌ى واحد است).
7- همه هستى تحت يک مديريّت و اراده است. «الْواحِدُ الْقَهَّارُ رَبُّ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ»
8- خداوند تمام هستى را پرورش مى‌دهد و همه را رو به کمال مى‌برد. «رَبُّ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ ما بَيْنَهُمَا»
9- مربّى بايد هم قدرت داشته باشد و هم رحمت. رَبُ ... الْعَزِيزُ الْغَفَّارُ
10- اقبال يا اعراض مردم نشانه‌ى حقّانيّت يا بطلان امرى نيست. «هُوَ نَبَأٌ عَظِيمٌ أَنْتُمْ عَنْهُ مُعْرِضُونَ»
جلد 8 - صفحه 125
11- در تبليغ و هدايت مردم از روش‌هاى روشن و بدون ابهام استفاده کنيد.
«نَذِيرٌ مُبِينٌ»