تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَإِذا سَوَّيْتُهُ وَ نَفَخْتُ فِيهِ مِنْ رُوحِي فَقَعُوا لَهُ ساجِدِينَ (72)
فَإِذا سَوَّيْتُهُ: پس چون تمام گردانم خلقت قامت او را و خلعت صورت او را، وَ نَفَخْتُ فِيهِ مِنْ رُوحِي: و بدمم در او از روح خود.
جلد 11 - صفحه 212
نکته:
اسناد تسويه و نفخ و اضافه روح به ذات خود، اضافه تشريفى و دال است بر تکريم و تشريف حضرت آدم عليه السلام. فَقَعُوا لَهُ ساجِدِينَ: پس در روى افتيد براى او در حالتى که سجده کنندگان باشيد.