1- بر سيه دل چه سود خواندن وعظ، نرود ميخ آهنين در سنگ. سَواءٌ عَلَيْهِمْ ...
2- حساب اتمام حجّت، از حساب تأثيرگزارى سخن و تأثيرپذيرى مردم جداست. (با اين که در مورد گروهى، احتمال تأثير نيست ولى بايد پيامبر با آنان اتمام حجت کند و هشدار دهد.) سَواءٌ عَلَيْهِمْ ...
3- قرآن، مايه‌ى ذکر است و پيروى از آن، وسيله‌ى يادآورى فراموش شده‌ها و بيدارگرى فطرت خفته انسان است. «اتَّبَعَ الذِّکْرَ»
4- رحمت گسترده‌ى الهى، نبايد موجب بى‌پروايى ما شود. «خَشِيَ الرَّحْمنَ»
5- نشانه‌ى ايمان و خشيت واقعى، پروا داشتن در نهان است. «بِالْغَيْبِ»
6- بيم و اميد در کنار هم لازم است. در جمله «خَشِيَ الرَّحْمنَ» هم خشيت است و هم رحمت.
«1». بقره، 6.
«2». اعراف، 193.
جلد 7 - صفحه 524
7- ترس از خدا در خلوت و درون مهم است نه در ظاهر و حضور در برابر مردم.
«خَشِيَ الرَّحْمنَ بِالْغَيْبِ»
8- وظيفه انبيا هم انذار و هشدار است، إِنَّما تُنْذِرُ ... هم اميد وبشارت. «فَبَشِّرْهُ»
9- کسى بشارت بهشت را دريافت مى‌کند که هشدار پيامبران او را متذکّر کرده باشد. تُنْذِرُ مَنِ اتَّبَعَ الذِّکْرَ ... فَبَشِّرْهُ ...