1- تاريخ گذشتگان، بهترين درس براى آيندگان است. «وَ اضْرِبْ لَهُمْ»
2- مربى و مبلغ بايد با تاريخ آشنا باشد. «وَ اضْرِبْ لَهُمْ»
3- بر جامعه، اصول و قوانين ثابتى حاکم است که سرنوشتِ انسان‌ها و جوامع را بر اساس آن مى‌توان تعيين نمود. آرى، سنّت‌هاى الهى ثابت است و با تفاوت اقوام، افراد، زمان و مکان، تفاوتى نمى‌کند. «وَ اضْرِبْ لَهُمْ مَثَلًا»
4- بهترين مثال، مثال‌هاى واقعى و عينى است نه تخيّلى. «وَ اضْرِبْ لَهُمْ مَثَلًا»
5- در بيان داستان، عبرت‌ها مهم است، نام قريه، نژاد، زبان و تعداد افراد مهم نيست. «أَصْحابَ الْقَرْيَةِ»
6- انبيا به سراغ مردم مى‌رفتند و منتظر نبودند تا مردم به سراغ آنان بيايند. «جاءَهَا الْمُرْسَلُونَ»