تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ ما لِيَ لا أَعْبُدُ الَّذِي فَطَرَنِي وَ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ «22» وَ ما لِيَ لا أَعْبُدُ: و نيست مرا که از روى اعتقاد پرستش نکنم، الَّذِي فَطَرَنِي‌: آن ذاتى را که آفريده است و از عدم به وجود آورده، وَ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ‌: و بسوى حکم و جزاى او باز گردانيده خواهيد شد. بيان: اضافه آفرينش به خود، دال است بر اظهار شکر و لطف ارشاد و نصح، زيرا چيزى که براى نفس خود خواسته، از براى ايشان اراده نموده. و مراد توبيخ آنهاست بر ترک عبادت خالق و آفريدگار خود. تنبيه: آيه شريفه اشاره است به سرعت در تعاون به ارشاد و هدايت به مرتبه‌اى که اگر راه دور هم باشد، بر معين به خير لازم باشد اقدام؛ چنانچه حبيب نجار از منتهاى شهر براى مساعدت داعيان به هدايت به سرعت آمد و به حمايت آنان در مقام نصيحت قوم برآمد که پيروى کنيد کسانى که خيرخواه شما و بدون اجر شما را دعوت نمايند، و در مقابل تهديد قوم استقامت ورزيده با کمال رشادت با آنان تکلم نمود.