تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
أَ أَتَّخِذُ مِنْ دُونِهِ آلِهَةً إِنْ يُرِدْنِ الرَّحْمنُ بِضُرٍّ لا تُغْنِ عَنِّي شَفاعَتُهُمْ شَيْئاً وَ لا يُنْقِذُونِ «23»
أَ أَتَّخِذُ مِنْ دُونِهِ آلِهَةً: آيا فرا گيرم به غير خداى به حق خدايان ديگر که بتان باشند، إِنْ يُرِدْنِ الرَّحْمنُ بِضُرٍّ: اگر اراده نمايد خداى بخشنده مرا به ضررى، يعنى خواهد که ضررى به من برسد، لا تُغْنِ عَنِّي: کفايت نمى‌کند و رفع ننمايد از من، شَفاعَتُهُمْ شَيْئاً: درخواست آن بتان چيزى را، يعنى از شأن آنها شفاعت نيست تا از من بلا را دفع توانند کرد، وَ لا يُنْقِذُونِ: و خلاص نکنند
جلد 11 - صفحه 70
و نرهانند مرا از مضرت به نصرت، پس اگر من آن را که قدرت بر نفع و ضرر ندارد پرستش نمايم و ستايش آنکه قادر است ترک کنم،