تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
بِما غَفَرَ لِي رَبِّي وَ جَعَلَنِي مِنَ الْمُکْرَمِينَ «27»
بِما غَفَرَ لِي رَبِّي: به آن چيزى که سبب آمرزيدن من شد (توسط پروردگارم) از ايمان من و مجاهده من با آنها، وَ جَعَلَنِي مِنَ الْمُکْرَمِينَ: و گردانيد مرا از بزرگواران اهل بهشت. مراد به اکرام، اعطاى منزل رفيعه منيعه است. حاصل کلام آنکه کاشکى قوم عالم بودند به اين ثواب جزيل و اعطاى جليل تا ايمان مى‌آوردند و مطيع مى‌شدند و به سبب آن به اين مرتبه عظيمه نائل مى‌شدند.
تبصره:
واقعه حبيب نجار، مؤمن «آل يس»، هر آينه سرمشق بزرگى است براى اهل ديانت، و تذکرى است در ثبات و استقامت، و اعلامى است براى بشارت و اکرام روز قيامت که از تمام حيثيات خود گذشت تا به مرتبه‌اى که جان خود را فدا کرد و مقام جليل دارا شد که خداى تعالى وصف او را در قرآن مجيد، و حضرت پيغمبر اکرم صلّى اللّه عليه و آله هم فرمود: الصدّيقون ثلثة:
حبيب نجّار و هو مؤمن ال يس، و حزبيل و هو مؤمن ال فرعون، و على بن أبي طالب و هو مؤمن ال محمّد «1»: بسيار بسيار راستگويان در افعال و اقوال سه نفرند: حبيب نجار او مؤمن آل يس، و حزبيل و او مؤمن آل فرعون، و على بن ابى طالب عليه السلام مؤمن آل محمد عليهم السلام.
ثعلبى از مفسرين عامه روايت نموده: سابقان امت سه نفرند هرگز کافر نشدند به خدا يک چشم بهم زدن: 1- على بن ابى طالب عليه السلام. 2- صاحب يس که حبيب نجار است. 3- حزبيل مؤمن آل فرعون؛ و اين هر سه
«1» منهج الصادقين، ج 7، ص 479 و بهمين مضامين کتاب الخصال ج 1 باب الثلاثة روايت 254 ص 184 و تفسير نور الثقلين ج 4 ص 384 روايت 41 بنقل از امالى الصدوق.+ امالى صدوق (با ترجمه)، مجلس 72 ص 476 روايت 18.
جلد 11 - صفحه 72
صديقانند و على بن ابى طالب عليه السلام افضل ايشان است «1». و البته مؤمن هم بايد در مقابل ناملايمات نهايت جديت را داشته باشد و گوهر گرانبهاى دين را از دست ندهد.
حضرت صادق عليه السلام فرمايد: المؤمن اشدّ من زبر الحديد، انّ زبر الحديد اذا دخل النّار تغير و انّ المؤمن لو قتل ثمّ نشر ثمّ قتل لم يتغيّر قلبه: «2» مؤمن سخت‌تر است از پاره آهن، بدرستى که پاره آهن وقتى داخل آتش شود تغيير مى‌يابد، و بدرستى که مؤمن اگر کشته شود پس زنده شود پس کشته شود، قلب او تغيير نيابد.