1- شب، از نشانه‌هاى قدرت و حکمت الهى است. «آيَةٌ لَهُمُ اللَّيْلُ»
2- يک برنامه ثابت در طول تاريخ، آن هم بدون خلل نشانه‌ى وجود حسابگرى حکيم و عليم است. «ذلِکَ تَقْدِيرُ الْعَزِيزِ الْعَلِيمِ»
3- پيدايش شب و روز تصادفى نيست، کار خداست. «نَسْلَخُ مِنْهُ النَّهارَ»
4- مدار حرکت خورشيد و ماه طورى طراحى شده که هرگز به يکديگر برخورد نمى‌کنند و در ايجاد شب و روز خللى وارد نمى‌شود. «لَا الشَّمْسُ يَنْبَغِي لَها أَنْ تُدْرِکَ الْقَمَرَ»
5- بر خلاف نظريه ثابت بودن خورشيد، قرآن خورشيد را داراى حرکت مى‌داند، آن هم حرکت جهت دار. «تَجْرِي لِمُسْتَقَرٍّ لَها»
6- در نظم حاکم بر هستى احدى نمى‌تواند اخلال کند. تَقْدِيرُ الْعَزِيزِ ...
7- تشبيهات قرآن کهنه شدنى نيست. حرکت ماه به حرکت خوشه خرما تشبيه شده است. «عادَ کَالْعُرْجُونِ الْقَدِيمِ»
8- همه‌ى کرات در مدار خود در حرکتند. «کُلٌّ فِي فَلَکٍ يَسْبَحُونَ»
9- حرکت کرات در مدار خود با سرعت است. ( «يَسْبَحُونَ» يعنى شناى سريع)
تفسير نور(10جلدى)، ج7، ص: 541