1- تشکّر ما نشانهى رشد ما است، او نيازى به شکر و سژاس ما ندارد. «أَ فَلا يَشْکُرُونَ سُبْحانَ الَّذِي»
2- قانون زوجيّت در مخلوقات را به ذات الهى سرايت ندهيد، او يکتا و بى نظير است. «سُبْحانَ الَّذِي خَلَقَ الْأَزْواجَ»
3- آفريدنها و آفريدهها، نشانهى قدرت، اراده و حکمت اوست، نه نشانهى نياز و وابستگى او. «سُبْحانَ الَّذِي خَلَقَ الْأَزْواجَ»
4- پيدايش دانه و ميوه، از طريق قانون زوجيّت است. مِنْ ثَمَرِهِ ... خَلَقَ الْأَزْواجَ کُلَّها
جلد 7 - صفحه 539
5- انسان در مسائل جسمى و جنسى در رديف ديگر موجودات است. «مِمَّا تُنْبِتُ الْأَرْضُ وَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ»
6- در هستى موجوداتى است که نحوه زوجيّت آنها براى بشر ناشناخته است.
خَلَقَ الْأَزْواجَ کُلَّها ... مِمَّا لا يَعْلَمُونَ